هدف خلق بیان خودَست گفتنِ من می فهمَم و فکر تو بی خودَست وَرایِ آنچه در دل است رفتار می کُنیم ز تَمَلُق خشنودی انبار می کُنیم با هزار اَبزار و رنگ و فعل می کُنیم همدیگر را به گِل نتیجه ی تلاش آدمی در زندگی شعار من کامل و تو در بَچِگی دست به هر فعل می بریم خواهیم گفت از همه برتریم تجملات سر گرمی موجود دو پا خیرِ سَرَش اشرفِ مخلوقات و ز حیوانی جدا همه به ظاهر با هم همدلیم به باطن دشمنِ خونین دلیم می سنجیم همدیگر را ز رویِ لباس ز کیف و کفش کُنیم احترامِ پُر قیاس هر که هست ساده و بی ادعا به بازی می گیریمَش ما ابلها خلاصه هر چه بیشتر باشد سرمایه را ادب و احترام بیشتر آید صاحب خانه را

ما از بهرِ حیات طالب و شیدا شده ایم غرق در نیک و بدی زشت و شکیلا شده ایم زین تخم وجود در غرق ضمیر گه مفلس پست گه شاه فریبا شده ایم در کل وجود وحدتِ احسان و شرار ما چنین فارغِ دنیا شده ایم نه طالب خیریم و نه حزن اندود بلا کس ندانست که چطور ما خودِ دریا شده ایم خرسندی اندیشه ی نو باز ببین در مُلک فنا غرق تمنا شده ایم نیست بر ارکه دولت ما طبع هوس ز تمنای بدی دولت بینا شده ایم آری هم خنده ی صدقیم و هم درد تناقض مدام چو نقطه ی پرگار جهان مهر ثریا شده ایم نرفت چشم فلک ز بیداری ما در خوابی زین لطف هفت رنگ وجود چشم تماشا شده ایم ((آرام)) ز رندی و ز هر مسئله جویی رهی باز نشد زان تخم سرنوشت یار پریسا شده ایم